Oczywiście, można sobie poprawić humor naszą ukochaną Modą i Urodą. Niestety, tutaj również „wszystko już było”. W urodzie? Królują poradniki, jak zrobić makijaż w stylu Audrey Hepburn i fryzurę a la Brigitte Bardot. Kochamy to, co już dobrze znamy. W modzie? Wertuję lookbook’i, rzucam okiem na pokazy mody, przeglądam niezliczone rankingi – tak, znowu te rankingi – typu best look, must have i full fashion guide i… I co? I jakbym to wszystko już gdzieś widział, nie licząc kilku, równie tradycyjnych w końcu, projektanckich udziwnień, zwanych „charakterystycznym stylem”. Projektanci mody, to w ogóle dosyć drażliwy temat, tym bardziej, że i w tym światku wszystko staje na głowie. Ostatnio wyjątkowo szybko staje się „projektantem”. Wystarczy zamówić kilka metrów surowca, zatrudnić do zszycia koleżankę, a przyjaciółkę czy przyjaciela od serca wziąć na „pijarowca”. Aha! Do wszystkiego doszywamy chmurnie i bzdurnie brzmiącą ideologię, misję dziejową, przesłanie i na koniec do całości metkę z jakąś fajną nazwą. Aha! Do nazwy też koniecznie trzeba dorobić równie przeintelektualizowaną ideologię! I mamy „wschodzącą gwiazdę branży modowej”. Z drugiej strony Olimpu mamy tzw. uznanych, znanych i lubianych projektantów. Oni już nawet nie muszą dbać o ideologię! Mogą robić, co im się żywnie podoba! Na przykład, robić pokazy mody „dla Klientek” (tłumaczenie pewnej fashion personal assistant, która się zdecydowanie z powołaniem minęła), a nie dla branży modowej. Tak bezpieczniej. Pani Klientka nie będzie zadawać niewygodnych pytań, nie będzie marudzić, że „to już było” i że nie ma nic gorszego od autoplagiatu. Co najwyżej zapyta: „gdzie jest portfel z moim mężem?”. Mogą też projektować dla „sieciówek”, przemysłu budowlanego czy operatora komórkowego. A co? Wolno im! W końcu to „money makes the world go round”