Noworoczne wróżby

W Polsce, podajemy za Zygmuntem Glogerem, panny na wydaniu wróżyły sobie o miłości i małżeństwie, wylewając wosk do wody. Inną wróżbą było rzucanie buta za siebie – jeśli spadł noskiem do drzwi, znaczyło to, że panna wyjdzie w najbliższym roku za mąż. Najczęściej jednak wróżby noworoczne dotyczyły pogody i urodzaju. Jeśli dzień 1 stycznia był mroźny i jasny uważano, że jest to wróżba pomyślna, zapowiadająca przyszłe obfite plony. Wróżby te do dziś zachowały się w przysłowiach, np. „Jak Nowy Rok jasny i chłodny – cały roczek pogodny i płodny”, „Gdy w styczniu ciepło na dworze – pustki będą w komorze”.

W Nowy Rok istnieje także do dziś zwyczaj winszowania. Jest to składanie życzeń w postaci wiersza lub piosenki. Chłopcy i dziewczęta chodzą wczesnym rankiem po domach i składają takie życzenia gospodarzom domu. Przy okazji sypią owies na próg domu. Ma to zapewnić urodzajny i dobry rok. Ważne jest, aby pierwszą osobą jaka odwiedzi dom był chłopiec, a nie dziewczynka. Ma to zapewnić szczęście w nadchodzącym nowym roku.

Najważniejszym i najszerzej rozpowszechnionym zwyczajem jest jednak unikanie kłótni i okazywanie sobie życzliwości. Z dawien dawna wierzono bowiem, że jaki będzie ten dzień, taki będzie i cały następny rok. W Nowy Rok wstawano zatem wcześnie, by zapobiec lenistwu i ospałości w nadchodzącym roku. Następnie należało dobrze i suto zjeść, a dzień cały do białego rana spędzić miło, radośnie, nie kłócąc się z innymi.