Ten piąty, to umami, odczuwany, jako dobry, bogaty, tłusty i mięsny. To smak potraw mięsnych i wysokobiałkowych, przy czym rolą jego jest wzmacnianie smaku, a nie nadawanie jakiegoś specjalnego, odrębnego. Cukier słodzi, sól soli, kwasek zakwasza, niektóre zioła mają goryczkę. Umami także ma swoją przyprawę wzmacniającą taki smak. To glutaminian sodu, wykorzystywany w kuchni azjatyckiej, a u nas poprawiający smak zupek, sosów i kostek smakowych z torebki. Może dlatego chińskie zupki mają tylu entuzjastów, mimo ogromnej zawartości soli i tłuszczów oraz nie wiadomo, czego jeszcze? Umami odkryto równocześnie w różnych miejscach świata. Byli to lekarz francuski Jean François Fernel w XVI wieku, a w 1908 roku Kikunae Ikeda, profesor chemii z Cesarskiego Uniwersytetu w Tokio, który zresztą zaczął produkować glutaminian krystaliczny, jako przyprawę. Nikt nie wziął jednak tych odkryć poważnie, świat pozostał przy czterech smakach. Dopiero w 2000 roku zostały naukowo potwierdzone, kiedy grupa naukowców z Uniwersytetu Kalifornijskiego z San Diego pod kierunkiem Charlesa Zukera zidentyfikowała receptor odpowiedzialny za rozpoznawanie smaku aminokwasów. Odkryto, że mamy pięć różnych receptorów smaku. Jeden z nich wykrywa białko, a bliżej jeden z aminokwasów, kwas glutaminowy. Występuje on naturalnie w takich smakowitych produktach, jak potrawy fermentowane, sery dojrzewające czy pleśniowe, wodorosty, wiele warzyw (np.brokuły), w grzybach i przede wszystkim w mięsie. Dlatego reklama pewnego produktu zachwalająca, że nie zawiera on glutaminianu sodu, choć w składzie ma naturalne produkty trochę się mija z sensem.