Wigilia po szwedzku
Zaskakująco dużo świątecznych potraw stanowią dania wieprzowe, co upamiętnia czasy, kiedy przez okrągły rok żywiono się solonym mięsem wieprzowym. Świnie trafiały pod nóż jesienią, kiedy były najtłustsze, a ich mięso, odpowiednio zapeklowane, musiało starczyć do następnej jesieni. Jednak jedną lub dwie świnie zachowywano aż do świętej Łucji, dzięki czemu Boże Narodzenie było jedyną chwilą w roku, kiedy można było zjeść świeże, niekonserwowane mięso. Choć nastały inne czasy, zwyczaje żywieniowe okazały się tak trwałe, że wielu Szwedów nie wyobraża sobie Bożego Narodzenia bez szynki, nóżek w galarecie czy kiełbasy wieprzowej.
W skład bufetu – smörgåsbord – wchodzą małe dania gorące: klopsiki, zapiekanka z anchois zwana pokusą Janssona i chleb, przeważnie żytni, z brzeczką piwną, nadającą mu charakterystyczny, słodki zapach. Po przekąskach przychodzi kolej na tradycyjną lufisk, czyli moczoną przez parę tygodni w wodzie i ługu suszoną molwę lub czarniaka. Jest ona pamiątką po średniowiecznym poście, kiedy to przez parę tygodni poprzedzających Boże Narodzenie obowiązywała rybna dieta, a zimą o świeże ryby było trudno. Wraz z reformacją lufisk mogła już odejść w zapomnienie, jednak zbyt silne kojarzono ją ze świętami Bożego Narodzenia, toteż konsumuje się ją i dzisiaj, 460 lat później, mimo że wielu uważa to za paskudztwo. Na deser podaje się często pudding ryżowy, ciepłe mleko i cynamon. Do bożonarodzeniowego repertuaru kulinarnego należą także pierniczki (pepparkakor), czyli w tłumaczeniu dosłownym „pieprzowe ciasteczka”, choć obecnie nie ma w nich śladu pieprzu.
Dawniej w wielu domach główne danie świąteczne stanowiła kasza, którą łatwo było przygotować w dużych ilościach. Jej jedzeniu towarzyszyły zachowane do dzisiaj zwyczaje, np. rymowanki, które wygłasza się przed nałożeniem sobie kaszy na talerz lub po znalezieniu ukrytego w niej migdała.