Nowa, główna bohaterka Pani najnowszej książki, robi sobie „wakacje od życia” i wyjeżdża do Ameryki. Pani ma za sobą podobne doświadczenia. Jak bardzo jest to dla Pani osobista książka i co oznacza tytuł powieści?
Na Amerykę zachorowałam jeszcze w podstawówce. Winne wszystkiemu były kino i książki. Chyba podświadomie szukając odtrutki na zgrzebność Peerelu, w wieku 15 lat przeczytałam wszystko, co było dostępne Hemingwaya, Steinbecka, Faulknera, Fitzgeralda, Salingera. Bez zrozumienia, rzecz jasna, w końcu moje doświadczenie życiowe było zerowe, a znajomość literatury w powijakach – ale tamta wrażliwość, nostalgia tamtych emocjonalnych pejzaży – zwłaszcza „Serce to samotny myśliwy” Carson McCullers – stała się częścią mnie, brakującym fragmentem układanki, którego nie potrafiłam wówczas odnaleźć w żadnej innej literaturze – do czasu, kiedy poznałam pisarstwo Virginii Woolf i Jamesa Joyce’a. Dlatego wybór anglistyki jako kierunku studiów był dla mnie oczywisty, tak samo, jak późniejsze starania o wyjazd do USA. Wyjechałam nie za chlebem, ani nie na „wakacje od życia”, ale do pracy. Nad sobą. Chciałam zanurzyć się w Ameryce, i zobaczyć, jaka jest naprawdę, czytać, oglądać, zwiedzać, doświadczać, do przesytu. Ta książka powstała z tęsknoty. Chciałam za wszelką cenę zatrzymać „moją Amerykę”, mieć namacalny dowód, że tamten czas, tamten świat, nie zniknął. „Wakacje od życia” to tytuł, jak zwykle w przypadku moich książek, niejednoznaczny. Ameryka z pozoru podarowuje moim bohaterom przedłużenie beztroskiej młodości, coś w rodzaju trwania w zawieszeniu, „życia na brudno”, a tymczasem okazuje się, że ono dzieje się, jak to życie – tu i teraz, i jak najbardziej naprawdę. Przygody Nowej częściowo odzwierciedlają moje – faktycznie opiekowałam się autystycznym chłopcem, a rodzina, do której trafiłam, była cudownie niestereotypowa – ale wykorzystałam też opowieści zasłyszane od przyjaciół-imigrantów; natomiast sama Nowa – wyłączając jej specyficzną wrażliwość – jest tak różna ode mnie prawdziwej, jak to tylko możliwe.