Ja… Nie miewam jesiennych ani zimowych depresji. Tak mam! Owszem miewam nastroje melancholii kiedy ledwo daję ogarnąć piękno jesieni czy zimy, gdy zachwycają mnie mgły, zachód słońca, grzyb w wilgotnej ściółce, czy ptaki na śniegu, ale to nieszkodliwe. Oczywiście wkurza mnie mus ciepłego noszenia się – te pokłady ciepłych majtek, koszul, swetrów, botków skarpet i płaszczy, wkurza mnie chlapa i zimne błoto, ale ja wiem, że jeszcze trochę (duże trochę albo już coraz mniejsze trochę) i wróci słońce!
Jesień to mój czas, bo jestem jesienną kobietą. (30 września). Lubię zbiory, feerię barw na straganach, przetwory, nalewki. W tym roku Siwy pierwszy raz od daaaawna nastawił wino w balonie, a ja śledzę nowinki i zrobiłam śliwellę i inne tam… O, właśnie! Musze w niedzielę zaproponować rodzinie ognisko z ziemniakami! Bo u nas zalęgła się moja rodzina na stałe – w pokoju na pięterku mają swoje łaszki, książki, zabawki. Nie muszą tego wozić za każdym razem jak są. Ich wizyty to wielka frajda i …antidotum na ew. dołki. Jak ich nie ma, mamy zawsze co robić – czytamy, oglądamy filmy, ja dłubię powieści albo dłubię na drutach, on robi prasówkę albo obrabia zdjęcia, gadamy albo milczymy.
No i wiesz co mnie jeszcze tak trzyma? Ja Go bardzo kocham. Lubię ten stan, i też czuję się bardzo kochana, a to jest sto razy lepsze od czekolady i prozacu! I kiedy popatrzę na Jego siwe, kochane skronie, uśmiechnięte oczy w siateczce zmarszczek patrzące na mnie z niewymowną czułością, myślę sobie że co, tam smutki! Jest dobrze!