Szukam „sponsora”?
Coraz częściej młode kobiety w wieku dwudziestu, dwudziestu paru lat unikają
stałych związków. Bo teoretycznie i praktycznie, o jakiej stałości tu mówić, kiedy w
głowie kipią jeszcze hormony z niedawnych nastoletnich szaleństw. Z jednej strony
chcą mieć kogoś na dłużej niż tylko na parę sobotnich imprez, z drugiej nie jest to dla
nich wygodne. Odczuwają ciężar „związku” i szybko go zazwyczaj kończą, o ile
wcześniej same nie zostają porzucone. Znając już smak relacji damsko – męskich
potrafią okroić sferę uczuciową do maksymalnego minimum, które jedynie nie
pozbawia ich zwykłych ludzkich potrzeb. Nie pozbywają się przecież tego, co może
im sprawić przyjemność, dlatego wciąż poszukują nowych adoratorów. Ci
dostarczając im rozkoszy w łóżku, adorując je, jak arabskie księżniczki, utwierdzają je
tylko w przekonaniu, że są doskonałe. Może nie po pierwszym, nie po drugim i nie po
trzecim przyjacielu z grubym portfelem, ale po następnym w końcu dochodzą do
wniosku, że „warto być wolnym, pożądanym, pięknym i bogatym”. Wolne są,
pożądane i piękne też, ale nie bogate. Jakich mężczyzn mogą szukać piękne
kobiety z wyszukanym gustem, które mają spore wymagania od życia? Bogatych, „z
kasą”, jak to się słyszy na ulicy. Z drogim samochodem, dużym mieszkaniem, najlepiej
własnym biznesem no i może jakąś w miarę reprezentatywną aparycją. Takich, którzy
na umówionej relacji „normalnego związku” będą im dostarczać wszystkiego, czego
zapragną, będą spełniać ich zachcianki i zapełniać swoje wolne luki w kalendarzu
podczas weekendów lub akurat wolnych dni świątecznych, zabierając na wypady
do willi na wieś, na rajdy, nad jezioro na skutery. Od czasu do czasu udostępnią
jedną ze swoich kart kredytowych. Czy mieć takiego faceta, znaczy mieć sponsora?
Przecież sponsoring rządzi się odmiennymi „prawami”. Ale w takich relacjach coś z
niego jest, jakiś zalążek interesowności, który rzuca cień na cały „związek”. Trudno tu
mówić o prawdziwym związku, gdy jego podstawę stanowi kobiecie uzależnienie do
dobrobytu. Bo kobiety tkwiące w takich związkach, najczęściej bardziej zakochane
są w tym, co mogą mieć, co posiadają dzięki, aktualnemu partnerowi, niż w nim
samym. I chociaż wzajemnie znają swoje rodziny, przyjaciół, na liczniku stażu
„związku” z czasem widnieje ładny kawałek czasu, ciągle nie decydują się na
legalizację, na założenie rodziny. Po co? Tak jest im wygodnie. Tylko czy obojgu?