Kultura budowana na śmieciach

Budynek teatru zbudowano przy pomocy grupy wolontariuszy w lipcu 2010 roku. Pod koniec sierpnia był już otwarty dla widzów, działał do końca października. Jednorazowo mieścił 120 osób. Zarówno swoją konstrukcją, jak i repertuarem miał promować świadomość ekologiczną.

Teatr z jednej strony przypominał rufę statku, z drugiej był jego „dziób” skonstruowany ze znalezionych na śmietnikach drzwi i krzeseł. Adekwatnego określenia dla architektury The Jellyfish Teatr użył Jonathan Glancey z brytyjskiego dziennika Guardian: junkitecture (śmieciowa architektura).

Sam artysta-architekt Martin Kaltwasser, jako przeciwnik energo – i materiałochłonnej architektury przyczyniającej się do niszczenia środowiska, tłumaczy, że „to co dla jednego człowieka jest śmieciem, dla innego bywa skarbem„. Od lat, podobnie jak jego partnerka Folke Koebberling, wykorzystuje odpadki w swoich projektach. Pierwszym ekologicznym budynkiem zaprojektowanym i zrealizowanym przez to małżeństwo był ich własny dom, wzniesiony 12 lat temu w centrum Berlina.

The Jellyfish Theatre działał między 26 sierpnia a 9 października 2010 roku. Na jego „ekologicznych” deskach wystawiono sztuki: „Oikos” Simona Wu oraz „Protozoa” autorstwa Kay Adshead (obie o tematyce ekologicznej).

Projekt zajął pierwsze miejsce w plebiscycie magazynu Architect’s Journal’s „2011 Small Projects”.

[nggallery id=889]

źródło:kampaniespoleczne.pl