Fragment książki:
W efekcie w Serbskim eposie, produkcji BBC, która została później obsypana nagrodami była i pokazywana niemal wszędzie, widzimy „famous Russian writer Edward Limonov” rozmawiającego z „Dr. Radovan Karadžić, psychiatrist and poet, leader of the Bosnian Serbs”. Scena rozgrywa się na wzniesieniach, skąd serbska artyleria ostrzeliwała Sarajewo położone na dnie niecki, zatem idealnie się do tego nadające. Niemal bez ustanku słychać pomruki moździerzy. Obu mężczyzn otaczają żołnierze. Karadżić, wysoki, ubrany w luźną marynarkę, ze szpakowatą czupryną, rozwiewaną przez wiatr niczym listowie dębu, jest imponujący i z żalem muszę stwierdzić, że Limonow wygląda przy nim mizernie w tej swojej czarnej skórzanej kurteczce i sprawia wrażenie łobuza z przedmieścia, który próbuje przypodobać się ojcu chrzestnemu. Z szacunkiem kiwa głową, gdy Karadżić wyjaśnia, że on i jego ludzie nie są agresorami, tylko chcą odzyskać ziemie, które zawsze do nich należały. Ze szczerością, w którą ani przez chwilę nie wątpię, co nie zmienia faktu, że wygląda przy tym jak nadgorliwiec, odpowiada, w imieniu swoich rosyjskich rodaków i wszystkich wolnych ludzi na świecie, że podziwia heroizm, jakim wykazują się Serbowie, wytrwale stawiając czoło piętnastu krajom sprzysiężonym przeciwko nim. Potem, jak poeta z poetą, rozmawiają o poezji. Karadżić, zamyślony, recytuje kilka wersów ody o Sarajewie stojącym w płomieniach. Napisał ją dwadzieścia lat wcześniej. Następuje chwila ciszy, wypełniona zadumą nad tajemniczym zjawiskiem przepowiedni. Milczenie kończy się, gdy proszą prezydenta do telefonu. Dzwoni żona. Karadżić, żeby porozmawiać, chroni się w na wpół zwęglonym szkielecie budki telefonicznej, gdzie zainstalowano aparat polowy. Mówi: „Tak, tak”, i widać, że jest rozdrażniony. W tym czasie jeden z żołnierzy bawi się z pieskiem (opisuję ujęcia filmu), a Limonow, pozostawiony sam sobie, krąży wokół drugiego żołnierza, zajętego smarowaniem karabinu maszynowego. Widząc jego zainteresowanie i bez wątpienia chcąc uhonorować tak znakomitego gościa, żołnierz proponuje, żeby go wypróbował, jeśli ma taką ochotę. Eduard, jak dziecko, staje za karabinem. Grzecznie słucha, gdy żołnierz objaśnia mu prawidłową pozycję. Wreszcie, ciągle jak dziecko, zachęcane przez dorosłych śmiechem i poklepywaniem po plecach, wyzbywa się wszelkich hamulców i — ta-ta-ta-ta-ta — puszcza serię w kierunku oblężonego miasta.
Nie widziałem filmu, gdy pokazywano go w telewizji, ale szybko rozprzestrzeniła się plotka, że widać w nim, jak Limonow strzela do przechodniów na ulicach Sarajewa. Pytany o to piętnaście lat później, wzrusza ramionami i mówi, że do przechodniów nie strzelał. Strzelał w kierunku miasta, ale w pustkę, w niebo. Zdjęcia, oglądane uważnie, potwierdzają jego wersję. Plan ogólny na początku sekwencji wskazuje, że scena rozgrywa się na dość odległych od miasta wzgórzach, z których strzelano z moździerzy do budynków, a nie niżej, skąd snajperzy celowali do przechodniów. Ale po ujęciu, na którym Limonow entuzjazmuje się karabinem maszynowym, następuje ujęcie miasta z bliższej perspektywy, i ta zmiana skali, przedstawiona jak zmiana planu, jest trochę myląca. Kwestia, czy poruszyłoby Limonowa strzelanie do ludzi i czy robił to, czy nie, w innych okolicznościach, pozostaje otwarta. Pewne jest, że te zdjęcia i narastające wokół nich opowieści sprawiły, iż w oczach swoich paryskich przyjaciół z uroczego awanturnika stał się niemalże zbrodniarzem wojennym. Pewne jest też, że gdy nawiązałem kontakt z Pawłem Pawlikowskim, który na moją prośbę przysłał mi DVD, Serbski epos tak mnie zmroził, że na rok zarzuciłem pisanie tej książki.[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]