wywiady (strona 30 z 31)

Wywiad z Małgorzatą Skorupą – młodą projektantką mody, zwyciężczynią 3 edycji konkursu Fashion Designer Awards.

Niektórych irytuje, innych zachwyca. Ambitna, seksowna, a do tego ogromnie zaborcza. Aby postawić na swoim – potrafi najprzystojniejszego mężczyznę zamienić w „żabcię”.

W biblijnej mitologii oznaczały posłańców boskich powstałych z bezdymnego ognia, nosicieli światła i nadziei. W tradycji kultury chrześcijańskiej Serafiny tworzyły pierwszy z dziewięciu chórów anielskich. Od zawsze związane z muzyką, kojarzone ze śpiewem. Podobnie jak niemiecki ZERAPHINE, gość specjalny Castle Party 2011. Zespołowi Svena Friedricha może daleko do pierwszego niebieskiego chóru, ale z pewnością ma w sobie wiele gotyckiego ognia.

Edyta Bartosiewicz: „Przestałam śpiewać, bo straciłam głos”!

Cała Polska śledziła jego walkę z białaczką, poszukiwanie dawcy szpiku. Już prawie wygrał.

„Nie jestem święty. Upadam, podnoszę się„. To słowa piosenki lidera T.Love, legendy polskiego rocka, Muńka Staszczyka. Ale i tak mogłaby być zatytułowana jego biografia, która nazywa się po prostu „Muniek„.

Rozmowa z Magdaleną RADOCHOŃSKĄ, kosmetyczką.

Co studiujesz?Rozpoczęłam właśnie studia na wydziale reżyserii.Nie wybrałaś szkoły teatralnej?Szkoła teatralna nie wybrała mnie. Próbowałam się dostać, ale mi się to nie udało, więc postanowiłam, że czas zacząć realizować plan B. Okazał się on strzałem w dziesiątkę.Postanowiłaś spojrzeć na zawód aktora od innej strony?Na planach filmowych zaczęła mnie interesować druga strona kamery. Wcześniej nie myślałam o tym poważnie. Od kiedy zaczęłam studia, z dnia na dzień moje nastawienie i entuzjazm rośną.Ze szkołą teatralną definitywny koniec?Definitywny. Na pewno nie będę już podchodzić do egzaminów wstępnych. Za to nadal z chęcią zajmuję się aktorstwem.A gdy pracy zabraknie, to zajmiesz się robieniem filmów?Na razie godzę studia z pracą, ale układanie planu dnia wymaga wspięcia się na Mount Everest logistyki. Nie chce planować tak odległej przyszłości, bo czas pewnie mnie zweryfikuje. Na pewno teraz chcę się skupić na studiach, a na robienie filmów mam jeszcze dużo czasu. Przede mną pierwsza własna etiuda.Do „M jak Miłość” trafiłaś przez casting. Wiedziałaś, jaka rola Ci się szykuje?Tylko tyle, ile wynikało z podanego tekstu. Charakterna osoba.Ewelina to nie jest niewiniątko. Dobrze się czujesz grając taką postać?Granie tej złej nie jest dla mnie nowością. Przez to, że jestem postrzegana jako mocny charakter obsadzają mnie po tzw. warunkach, ale zupełnie mi to nie przeszkadza. Ewelina, którą gram, nie jest bezbarwna, dlatego mam dużo fajnych rzeczy do grania, a nie tylko przysłowiowe „mieszanie herbaty”.I nie chciałabyś jakoś bronić jej postępowania?Jeśli jest to czarny charakter, to po co jej bronić?To gdybyś miała pokierować losami swojej bohaterki, jak by one wyglądały?Może romans z doktorem Rogowskim? Żartuję, telewidzowie chyba by mi tego nie wybaczyli.Jakie sceny zagrałaś pierwszego dnia na planie?Szantażowanie Grażyny. W takich okolicznościach widzowie poznali moją bohaterkę.Z początku Ewelina miała ciekawą stylizację.Tak, widoczny tatuaż, ostry makijaż, różowe pasemka.. Gdy Ewelina zaczęła pracować w przychodni, założyła kitel i wtopiła się wyglądem w tło. Ale tylko pozornie jest taka jak wszyscy. Ma swoje tajemnice…Jak Ci się pracuje nad serialem?Bardzo dobrze. Jest to dla mnie nowość, bo wcześniej pracowałam w produkcjach filmowych, gdzie na wszystko jest dużo czasu. Najpierw próba, druga próba, dubel, dubel, dubel. A w „M jak Miłość” działa się z prędkością światła. Co ma swoje plusy, ale ma też minusy. Ma się mniej możliwości dobrego zagrania.Zaczynałaś w teatrze, jak tam trafiłaś?Mając 16 lat dowiedziałam się, że w Teatrze Słowackiego Pani Magdalena Łazarkiewicz będzie robiła casting do roli młodej dziewczynki. Poszłam i go nie wygrałam, rolę zdobyła Justyna Schneider. Była jednak na pierwszym roku w szkole teatralnej i nie mogła poświęcać wystarczająco dużo czasu na próby w teatrze. Na jej miejsce „wskoczyłam” ja.Piękny początek.O tak! Duża scena teatru Słowackiego, cztery miesiące w Krakowie i jestem na plakacie na przystanku autobusowym. Pełnia szczęścia! Ale przedstawienie szybko zeszło z afisza. Zagraliśmy może trzynaście razy i na tym się skończyło. Później zaniosłam swoje zdjęcia do agencji aktorskiej i czekałam.I pojawili się „Londyńczycy”, okazja na szybki start.Czy „on” taki szybki?Po sześciu miesiącach ciszy zaproponowano mi casting do „Londyńczyków”. Co ciekawe, casting był źle umówiony, więc na Woronicza pod budynkiem telewizji prawie zniosłam jajko czekając. Ale udało się.Zawsze chciałaś zostać aktorką?Nie. Miałam krótki epizod w życiu, kiedy byłam święcie przekonana, że chcę zajmować się lichwą (śmiech). Ktoś mi jednak wytłumaczył, że to nielegalne, więc wróciłam do aktorstwa.Sprawdzasz w Internecie opinie o sobie?Jak wszyscy inni – oczywiście, że sprawdzam. Nie jest ich dużo, ale często są bardzo miłe, to cieszy. Wiem, że widzowie nie mieli jeszcze dobrej okazji poznać mnie na ekranie, ale już wkrótce czeka mnie kilka premier.Dwa filmy z Twoim udziałem można było już obejrzeć, to „Weselna polka” i „Izolator”.Chodzę na castingi, cały czas próbuję i jak widać są efekty. W październiku była premiera komedii „Weselna Polka”,polsko-niemieckiej koprodukcji, w której udało mi się zagrać z gwiazdami niemieckiego kina. W lutym natomiast będzie premiera „Wojny męsko-żeńskiej’, a chwilę potem film Sławomira Kryńskiego, w którym także zagrałam bardzo charakterną postać. No i mam jeszcze ładny epizod w nowym filmie Agnieszki Holland.W filmie „Wojna żeńsko-męska” zagrałaś z siostrą. Jak Wam się razem pracowało?Jesteśmy z Sonią bardzo blisko, więc wspólna praca była przyjemna i komfortowa. Mogłam liczyć na jej pomoc i ogrzać się w jej kamperze.Nie denerwują Cię porównania do siostry?A jakże by mogły? Oby całe życie porównywali mnie do tak zdolnych ludzi!Mogą też mówić, że jesteś gorsza.Mogą.Jesteś na to przygotowana?Startujemy w dwóch zupełnie różnych kategoriach. Sonia jest ode mnie starsza, zagrała już dużo ról, w których pokazała co potrafi. Ja jestem gdzieś na samym początku, gram zupełnie w czym innym i co innego. Ale tu pojawia się słowo klucz: gram. Dzięki Bogu, na razie starcza mi talentu i propozycje cały czas dostaję.A na to, że możesz być odrzucona z powodu nazwiska?Prawdopodobnie nazwisko może mi czasem przeszkodzić, ale summa summarum chyba raczej pomaga. Nazwisko jest jak firma, a za nazwą idzie rodzaj renomy, której jestem jednym ze współwłaścicieli. Nie chcę się grzać w ciepełku sławy siostry, ale sama staram się do tej firmy jak najwięcej dobrego dołożyć.I potem powiedzą, że siostra Ci wszystko załatwia.Często jest mi to zarzucane. Już od egzaminów do szkoły teatralnej słyszałam: „Majka to na pewno się dostanie, bo jej siostra załatwi”. Kurczę, jednak nie załatwiła (śmiech)! Niech gadają, nie zmienię tego.Twoi rodzice mają coś wspólnego ze światem artystycznym?Oboje ukończyli Studia na Politechnice. Natomiast są bardzo wrażliwymi na sztukę i inteligentnymi ludźmi, którzy starali się zaszczepić w nas wrażliwość na wszelkiego rodzaju piękno. Od najmłodszych lat razem podróżowaliśmy, chodziliśmy do galerii, muzeów, kina czy choćby parę kilometrów od rodzinnych Żor na spacer po parku przy Zamku w Pszczynie.Oprócz Sonii masz inne rodzeństwo?Tak, dwóch braci. W sumie jest nas czwórka.Bez ciągot w stronę aktorstwa?Dzięki Bogu bez.I czym się zajmują?Wspólnie prowadzą firmę produkującą maszyny siłowo-rekreacyjne typu boxer. W skrócie – wrzucasz dwa złote i zamieniasz się w Gołotę.Masz ormiańskie korzenie. Pielęgnujesz jakieś szczególne tradycje rodzinne?To prawda, pochodzę z ormiańskiej rodziny. Mamy herb i stare korzenie, ale nie kultywuję specjalnych tradycji. Żyję teraźniejszością i przeszłość nie ma to dla mnie większego znaczenia.Nie jest to dla Ciebie ważne?Pomiędzy XI i XVII wiekiem miała miejsce wielka migracja Ormian na tereny Rzeczypospolitej. Resztą dziejów specjalnie się nie interesuję, bo czy ma to wpływ na to, co robię i jak wygląda moje życie? Poza tym ciężko jest w dzisiejszych czasach podtrzymywać różne zwyczaje. Jeszcze mój dziadek, lekarz z wykształcenia, bardzo dbał o tradycje i dla niego miało to sens. Nastały jednak inne czasy.Pochodzisz z Żor, przez dłuższy czas mieszkałaś w Krakowie, a teraz żyjesz w Warszawie – jak Ci się tutaj podoba?Świetnie się tutaj czuję i bawią mnie opinie w stylu: „ech, ta okropna, pędząca Warszawa”. Wszyscy, zamiast pędzić, stoją tu raczej w korkach – podobnie jak w innych miastach Polski. Lubię czuć, że miasto, w którym mieszkam żyje i ma dużo do zaoferowania. Poza tym miejsce tworzą ludzie, więc nawet najpiękniejsze miejsce na ziemi może nie być przyjemne, jeśli nie ma tego, co najważniejsze – przyjaciół i rodziny.A Ty zostawiłaś przyjaciół i rodzinę na południu Polski.W Krakowie mam pełno przyjaciół i jest mi przykro, że nie mogę ich widywać tak często jakbym tego chciała. Ale w Warszawie powoli znajduję sobie towarzystwo. Dobrze się tu czuję, bo mam przy sobie rodzinę, a przynajmniej jej część. Z rodzicami mieszkałam tylko do końca gimnazjum, potem się wyprowadziłam. Ominęliśmy tym sposobem starcia w okresie mojego młodzieńczego buntu (śmiech).Nie chciałaś zostać w artystycznym Krakowie?Lubię Kraków, uwielbiam jego architekturę, mam tam swoje ukochane miejsca, z którymi wiąże się wiele wspomnień. Ale w Krakowie niestety nie ma dla mnie pracy. No i panuje generalne artystyczne rozleniwienie.Masz autorytety aktorskie, na których się wzorujesz?Często oglądając dobre kreacje aktorskie, staram się zapamiętać jakieś środki, których dany aktor użył. Ale nie mam aktorskiego guru, do którego modlę się co noc. Imponują mi wykreowane postacie, a nie aktorzy.Twoja największa pasja oprócz aktorstwa?Nurkowanie! Jakiś czas temu na wakacjach razem z Sonią połknęłyśmy bakcylaTo chyba droga zabawa.Większość rzeczy się wypożycza. Jeśli ma się zamiar często nurkować, to powoli kompletuje się sprzęt. Największą przyjemność sprawia nurkowanie ciągle w innych miejscach i dlatego spełniam dwie pasje za jednym zamachem, bo bardzo lubię też podróżować. Poza tym na co wydawać pieniądze, jak nie na swoje pasje? Ja korzystam z chwili i jeśli tylko mam wolny czas to wyjeżdżam nurkowaćOprócz tego trenujesz jakieś sporty, preferujesz zdrowy tryb życia?Tylko rekreacyjnie i dla swojej przyjemności. Jeżdżę konno, gram w squasha, lubię narty i snowboard. Regularnie chodzę na siłownię, jednak brak czasu często nie pozwala mi się zdrowo odżywiać.Jakie cechy uważasz za swoje wady?Największa moja wada to despotyzm. Czasami zachowuję się jak „Mały Hitler” i wydaje mi się, że tylko moja wizja jest jedyna i słuszna. Staram się nad tym pracować i praca zespołowa wychodzi mi coraz lepiej.Rozmawiając z Tobą mam wrażenie, że jesteś bardzo silną osobowością.Naturę mam silną, ale bardzo wrażliwą. Ogólnie wrażliwość uważam moją zaletę. Mam mentalność emocjonalną 12-letniej Amerykanki z nadwagą – wszystko mnie wzrusza, jestem w stanie popłakać się na dobrej reklamie.Jak lubisz się ubierać?Jeśli czeka mnie jakaś impreza, to korzystam z talentu Jacoba Habera, który szyje mi kreacje. Na co dzień schludnie i na luzie.Cel zawodowy do osiągnięcia na teraz?Nie stracić zapału.Tego Ci z całej mocy życzę i dziękuję za rozmowę.

Autorka luksusowej linii EVA Minge, która obejmuje kolekcje sportowe, weekendowe, biznesowe, koktajlowe, wieczorowe oraz haute couture, jak również projektantka ubranek dla lalek Barbie. Od 1996 roku swoje kolekcje pokazuje i sprzedaje w Berlinie, Mediolanie, Moskwie, Wiedniu, Barcelonie, Madrycie, Genewie, Paryżu, Rzymie, Montrealu. EksMagazynowi opowiada o codzienności, w której nie jest otoczona służbą i damami dworu

Tamara Arciuch niedawno dołączyła do obsady „M jak miłość„. Anna, w którą wciela się popularna aktorka, jest bardzo tajemnicza i ewidentnie coś ukrywa. Trudno powiedzieć, kim jest i jakie ma intencje. To jedna z najbardziej zagadkowych postaci w historii serialu!

Na rynku księgarskim właśnie ukazała się książka, która powstała na podstawie autorskiego programu telewizyjnego Anny Maruszeczko pt. „Kobieta na zakręcie“, emitowanego od dwóch lat w TVN „Style“.

Wywiad z Marią Ulatowską, autorką książki „Sosnowe dziedzictwo”.

Wieść niesie, że jest złośliwa i kapryśna, najbliższych współpracowników traktuje z góry, a na dziennikarzy się obraża. Uznała, że świat muzyki to za mało i postanowiła podbić duży ekran. W najnowszym numerze „Machiny” – ekskluzywny wywiad z Chritstiną Aquilerą.

Anna Mucha, czołowa skandalistka polskiego szołbiznesu, po 10 latach wraca na duży ekran! W komedii „Och, Karol 2”, która trafi do kin 21 stycznia 2011, wciela się w Mirę. Jej bohaterka jako jedyna opiera się urokowi tytułowego bohatera (Piotr Adamczyk). Dlaczego? Bo woli kobiety!– Może trudno w to uwierzyć, ale jesteś związana z planem filmowym już 20 lat! – I czuję się z tym bardzo dobrze! Rola w komedii „Och, Karol 2” jest dla mnie pięknym prezentem z okazji tego 20-lecia. Po 10 latach wracam na duży ekran. Mam nadzieję, że to będzie początek kolejnych przygód filmowych! – W „Och, Karol 2” grasz lesbijkę Mirę. Takie postaci może przestały szokować, ale wciąż są kontrowersyjne. Wahałaś się, czy przyjąć tę rolę? – Absolutnie, zgłosiłam się na ochotnika! Gdy czytałam po raz pierwszy scenariusz, ta postać od razu mnie pobudziła. Powiem to w ten sposób, mimo że za tego typu sformułowanie w tym kontekście będę niewątpliwie rozliczana (śmiech). Mira to postać, która najbardziej mi się podobała i musiałam tylko poczekać na decyzję Piotra Wereśniaka i Ilony Łepkowskiej. – Inne postaci z filmu nie wchodziły w grę? – Jestem aktorką, w związku z tym, gdyby przyszło mi zagrać inną postać, prawdopodobnie z przyjemnością przyjęłabym także tę szansę. Natomiast, jak już mówiłam, najbardziej spodobała mi się Mirka. Może dlatego, że podczas gdy wszystkie kobiety w filmie walczą o jakiegoś faceta, ona się nim nie interesuje, ma dystans. A – jak wiadomo – tam gdzie się wszyscy kłócą, korzysta ktoś inny. Podobało mi się, że mogę być w kontrze do pozostałych bohaterek. Jak się okazało, bardzo dobrze na tym wyszłam. Aktorki wcielające się w kochanki Karola spędzały ze sobą na planie długie godziny walcząc o jego względy, a tymczasem ja przebywałam w miłym, wyłącznie męskim towarzystwie. Co też, nie ukrywam, będę długo wspominać. Jest jeszcze ostateczny argument, który przemówił za Mirką. Doszłam do wniosku – pół żartem, pół serio – że jeśli mam sypiać z papieżem, wolę być lesbijką. – Czy wcielanie się w lesbijkę wymagało od ciebie specjalnych przygotowań? – Nie, bo dla mnie miłość, zakochanie i fascynacja drugim człowiekiem jest stanem uniwersalnym. Stanem, gdzie nie ma prawa wyłączności, jednej prawdy, jednego światopoglądu. Zdarza się małym, bardzo wysokim, grubym, chudym, kobietom, mężczyznom. Zmieniają się tylko obiekty tej fascynacji. Wychodzę z prostego założenia – wszystko jest dla ludzi, pod warunkiem, że nie krzywdzi się drugiego człowieka.Chciałam, żeby moja Mirka była fajną współczesną dziewczyną, która po prostu interesuje się innymi kobietami. I w nosie ma Karolów i jemu podobnych. Żyje według własnego kodeksu, przykazań, moralności. Myślę że – wbrew pozorom – ona jest dużo bardziej czysta, jasna i określona światopoglądowo i moralna niż główny bohater. Tymczasem jemu wybacza się wiele, a jej temat się drąży.Myślę, że już dorośliśmy do tego, że rozróżniamy fikcję od rzeczywistości, aczkolwiek dla mnie to będzie nowy eksperyment społeczny, którego – chcąc nie chcąc – będę częścią. Zobaczymy, jak po premierze filmu zareaguje publiczność. – Wielu ludziom lesbijka kojarzy się z nieatrakcyjną kobietą z krótkimi włosami. Twoja bohaterka przełamuje ten stereotyp. – Specjalnie na potrzeby tej roli przedłużyłam włosy. Zależało mi, żeby pokazać Mirę – mimo iż cały czas szuka szczęścia w miłości – jako spełnioną kobietę. Kobietę współczesną, która korzysta z przywilejów płynących z funkcjonowania w dzisiejszym świecie. Chciałam, żeby była atrakcyjna. Zainspirowała mnie Portia de Rossi, aktorka znana m.in. z serialu „Ally McBeal”. To wysoka zgrabna długowłosa blondynka – na pierwszy rzut oka chłodna i zimna, a jednocześnie szalenie piękna, interesująca i ciepła kobieta, która prywatnie jest lesbijką. – Rola w „Och, Karol 2” idealnie wpisuje się w Twój kontrowersyjny wizerunek, który budujesz sumiennie od kilku lat. – Liczę, że zagram jeszcze kiedyś normalną dziewczynę z sąsiedztwa, która nie będzie szczególnie kontrowersyjna. Oczekuję na propozycje, dam radę. Mogę nawet postarać się o list polecający od moich sąsiadów (śmiech). – Widziałaś już „Och, Karol 2”? – Nie, tylko dwa zwiastuny, które promują film. Oczywiście bardziej podoba mi się wersja dla dorosłych. – W tym zwiastunie, obok innych aktorek, wykonujesz taniec erotyczny. Trenowałaś do tych scen? – Sporo zawdzięczam udziałowi w „Tańcu z gwiazdami”. Ten program pomógł mi nabrać świadomości ciała. Teraz lepiej nad nim panuję. To bardzo przyjemne uczucie. W przypadku scen do „Och, Karol 2” doradzał mi choreograf Maciej Zakliczyński. Zajmuje się głównie tańcem klasycznym, ale ma niezwykłą wrażliwość, dużo widzi i potrafi wydobyć z człowieka to, co najlepsze. – Czy to Ty w zwiastunie robisz szpagat? – Tak (śmiech). To efekt treningów do „Tańca z gwiazdami”. – Wyglądasz rewelacyjne, wyraźnie wyszczuplałaś. Co trzeba zrobić, by przejść taką metamorfozę? – Jest jedna prosta recepta: rusz dupę! Po prostu. Wzięłam się za siebie. Jem w zasadzie wszystko co wcześniej, bo nie lubię się ograniczać w żadnym stopniu, tyle że regularnie, pięć razy dziennie. Trenuję także na siłowni pod okiem trenera. Wykonuję głównie ćwiczenia siłowe i aerobowe. – Podobno można uzależnić się od ćwiczeń. Czy doświadczyłaś tego na własnej skórze? – Jasne, słyszałam o endorfinach i tych różnych rzeczach, ale zawsze jestem najszczęśliwsza, gdy wychodzę z siłowni… – … i możesz coś zjeść. – (śmiech) Dokładnie! Oczywiście są pewne granice. Gdy pojechałam na wakacje do Włoch i zobaczyłam, jak pizze i makarony odbijają się na mojej kondycji i samopoczuciu, z przyjemnością wróciłam do treningów. – A wrócisz do „M jak miłość”? – Mam o tyle szczęśliwą sytuację – i bardzo to cenię – że z ekipą „M jak miłość”, po wielu latach spędzonych na planie, łączą mnie relacje rodzinne. Zawsze się śmieję, że serial cieszy się taką popularnością, bo z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach.Do tej pory moja bohaterka Madzia nie została uśmiercona, ciągle jest w Sudanie, więc nie wykluczam powrotu do serialu. Mam nadzieję, że producenci także.Na razie cieszę się, bo mogę realizować się także na innych polach. Pół żartem, pół serio – skoro pani Ilona Łepkowska szuka szczęścia w innych barwach, to ja też mogę. – W internecie i gazetach roi się od informacji na twój temat, ale tak naprawdę niewiele wiadomo o twoim życiu prywatnym. Jako jedna z nielicznych osób publicznych w Polsce bawisz się mediami. – Nie daję się zwariować. Gdy przychodzą do ciebie dziennikarze, tak naprawdę nieważne, co jest prawdą, ważne, żeby to się dobrze czytało i sprzedawało. Być może dokładnie takie są zasady tego biznesu. Show must go on.

Marta Żmuda Trzebiatowska ograniczyła swoją obecność w mediach. Udziela wywiadów jak na lekarstwo, nie występuje w telewizji, ale to nie znaczy, że próżnuje. Gra w teatrze i czeka na premierę komedii „Och, Karol 2” (21 stycznia 2011 roku). W filmie wciela się w Paulinę, jedną z kochanek głównego bohatera. Miłośniczkę błyszczyków i namiętnych pocałunków, dla której taniec erotyczny nie ma tajemnic.– Sceny łóżkowe z Piotrem Adamczykiem w „Och, Karol 2” nie były chyba dla ciebie żadnym wyzwaniem, prawda? – Rzeczywiście, znamy się nie od dziś (śmiech). Po tych trzech latach, które minęły od zdjęć do „Nie kłam, kochanie”, gdzie razem graliśmy, Piotr powiedział coś bardzo krzepiącego. Stwierdził, że już nie jestem dziewczyną, tylko kobietą. I zupełnie inną aktorką. Doświadczoną, świadomą, wyluzowaną, zdystansowaną, z poczuciem humoru.

Pod koniec roku stawiamy przed sobą ostatnie 12 miesięcy i podsumowujemy nasze działania, plany i ich realizację, oceniamy tym samym naszą siłę woli. W ciągu tego czasu pojawiły się nowe pomysły czy marzenia, dlatego staramy się wprowadzić je w rotację, wskakując na głęboką wodę i tworząc swój mistrzowski plan zmian na następny rok. Noworoczne postanowienia to nasz rytuał przejścia.Zapisujemy w nim wszystkie pragnienia, ale i nasze małe rozczarowania. Powinniśmy racjonalnie podejść do wyzwań, tak, aby wzmocniły one naszą motywację i dały nam energię. Przemyślane postanowienia noworoczne, rozłożone w swojej realizacji na 12 miesięcy, mogą okazać się kluczem do sukcesu. Każdy stawia sobie trochę inne cele na nowy rok. Dla mam każdy kolejny to czas intensywnego rozwoju ich dziecka, któremu poświęcają swoją uwagę, ale nie tylko ją. Im dziecko starsze, tym więcej czasu mają dla siebie i wówczas mogą realizować kolejne plany. Zapytaliśmy mamy, których życie jest pełne różnych obowiązków, jak one podsumowują ostatni rok i jakie plany, życzenia mają dla siebie na rok 2011. Skoncentrujmy się więc na marzeniach i zadaniach – o tym opowiedzą nam Natalia Orłow z Ziabaqlu, Kinga Czernik z Kids Town i Magdalena Drzewiecka z Coocoo.pl.

Ania Piszczałka uważa, że poruszanie problemów prywatnych to droga do serca widzów. Modelka zastanawia się, jak potoczyłyby się jej losy, gdyby zachowywała się jak Paulina Papierska.„Może powinnam być bardziej otwarta, jak Paulina. Ona często zwierzała się przed kamerami ze swojego życia osobistego. Ja starałam się być profesjonalna i nie poruszać tematów prywatnych – to chyba był mój błąd”– wyznaje w rozmowie z „Takie jest życie”.

Urodzona w 1980 r. zawsze chciała pracować z Moodyssonem. Film „Lilja 4-ever” naprawdę mnie poruszył i odtąd chciałam nakręcić z nim film.

Urodzony w 1978 roku. Gdy dowiedział sie, że Lukas Moodysson próbował się z nim skontaktować, podejrzewał, że chodziło o film „Tylko razem”, w którego teatralnej inscenizacji grał wówczas w Islandii wcielając się, jak mówi, „w męża lesbijki, który wydaje się skończonym homofobem, a w końcu ląduje z innym gościem w łóżku”. Tydzień później spotkał się z reżyserem w Rejkiawiku. Niedługo po tym Bernal czytał scenariusz „Mamuta”.Postaci Lukasa są z krwi i kości. On doskonale rozumie ich zachowanie i przemianę, jaką przechodzą. Kwestie, jakie wypowiadają, są zawsze bardzo celne. Gdy przeczytałem scenariusz, zauważyłem jak bardzo jest skomplikowany, także pod względem politycznym i społecznym. Nie da się go wytłumaczyć w kilku słowach. Moim zdaniem mówi wiele o byciu rodzicem i stanie współczesnego świata. W Meksyku, z którego pochodzę, mnóstwo ludzi postanawia emigrować, żeby wyżywić swoją rodzinę. Zdaję sobie sprawę, jak takie rozdzielenie potrafi zniszczyć jedną z podstaw społeczeństwa, jaką jest rodzina.

Ponad dekadę po tym, jak jego debiutancki film „Fucking Amal” zebrał entuzjastyczne recenzje krytyków i został uznany przez Ingmara Bergmana za „pierwsze arcydzieło nowego mistrza”, Lukas Moodysson zasłużył swoimi kolejnymi obrazami na miano jednego z najciekawszych i najbardziej nieprzewidywalnych reżyserów świata. Po popularnych „Tylko razem” i „Lilja-4-Ever” twórca poświęcił się mniejszym, eksperymentalnym produkcjom: „Dziura w sercu” i „Kontener”. Jego najnowszy, pokazywany na Festiwalu w Berlinie film „Mamut”, z wielkimi rolami Michelle Williams i Gaela Garcii Bernala, to intymny portret młodego małżeństwa nowojorczyków Ellen i Leo, ich 4-letniej córki Jackie oraz filipińskiej opiekunki Glorii, ale także pełna rozmachu wizja współczesnego świata i perspektyw, jakie przed nim stoją. Szwedzki pisarz i dziennikarz Jennie Dielemans przeprowadził wywiad z Moodyssonem, który rzadko zdradza, jakimi motywami kieruje się, kręcąc swoje filmy. (o filmie czytaj w naszym serwisie). Co sprawiło, że zainteresował się pan tą historią?

Inspiracją najnowszego pokazu Mariusza Przybylskiego jest wyspa. Wyspa jako miejsce puste, niezamieszkałe, niczyje i właśnie w ten świat Mariusz wprowadził wczoraj swoją jasną i czytelną estetykę w stołecznym Soho Factory.Posłuchajcie, co sam projektant mówi o swojej najnowszej kolekcji.

Najwspanialszym prezentem, który pod choinką znalazła Katarzyna Glinka, była lalka Barbie. Czekała na nią kilka lat, ale było warto. Zbudowała jej dom i szyła ciuchy na każdą okazję. Poznajcie świąteczne sekrety gwiazdy „Barw Szczęścia”! – Co robisz, gdy musisz kupić prezent pod choinkę komuś, za kim nie przepadasz?

Często słyszymy, że modelka musi mieć w sobie coś więcej niż tylko urodę. W programie „Top Model. Zostań Modelką” mówicie między innymi o patrzeniu na dziewczyny nie tylko przez pryzmat ich urody. Czy mogłabyś zdefiniować to „coś”, czego Ty szukasz u kandydatek na Top Modelki?Przede wszystkim chodzi o pewność siebie, wiarę we własne możliwości, ciekawą osobowość. Oczywiście uroda jest bardzo ważna. Ale kiedy na fotografii oczy modelki nic nie wyrażają, są „puste” i nie są w stanie przyciągnąć uwagi odbiorcy i nadać wyrazu całemu zdjęciu, to taka modelka nie odniesie sukcesu. Ponadto modelka musi być też aktorką. Każda sesja jest inna, za każdym razem trzeba wcielić się w inną rolę.

Laureatem Wielkiego Jantara – Grand Prix 29. Koszalińskiego Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film” został LINCZ w reżyserii Krzysztofa Łukaszewicza, wyprodukowany przez Wytwórnię Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie.

W październiku rusza nowa kampania firmy Mattel promująca linię zabawek z serii „Barbie w świecie mody„, której ambasadorką została Joanna Koroniewska. Znana aktorka telewizyjna, wystąpiła w spocie reklamowym oraz w specjalnie zaaranżowanej sesji zdjęciowej.