Zauważcie, że nawet samo słowo „ofiara” jest rodzaju żeńskiego, co sprawia, że mówiąc „ofiara” – myślimy: ona, kobieta, pacjentka itd. Najbardziej typowe reakcje otoczenia na skargi mężczyzny to: szydzenie, ironizowanie, drwienie, niedowierzanie, zawstydzanie lub doradzanie odwetu. Prawdą jest także, że wszystkie historie, gdzie mężczyzna jest ofiarą przemocy, a kobieta jej sprawcą – są trudne do zdiagnozowania. Trudne jest także obmyślenie strategii rozwiązania takich sytuacji. Mężczyźni-ofiary przemocy powinni mieć taką samą ofertę pomocy psychologicznej, jak kobiety, a więc grupy wsparcia, grupy terapeutyczne, treningi. Jednak nie mają, ponieważ jest ich zbyt mało. Pozostaje indywidualna pomoc psychologiczna i terapeutyczna.
Mężczyźni, którzy są ofiarami przemocy w swoich związkach, nie tylko mają utrudniony dostęp do pomocy psychologicznej i znacznie uboższą, niż kobiety, ofertę terapeutyczną, ale główną i podstawową trudnością jest dla nich przyznanie sie przed samym sobą do problemu i nazwanie go. Jeszcze trudniejsze jest pójście do kogoś obcego i wypowiedzenie tych słów: „Jestem ofiarą przemocy”. Jest to trudne także dla kobiety, a co dopiero dla mężczyzny. Mężczyźnie niezwykle trudno zidentyfikować siebie jako ofiarę. Nawet wyraźna przemoc fizyczna bywa nazywana: „konfliktem, czy problemem z żoną”.