T.S.: Przez ostatnie lata dużo się pozmieniało. Pamiętam, kiedy przechodziłem na wegetarianizm te 9-10 lat temu, wszyscy patrzyli na mnie trochę dziwnie. Pochodzę z małej miejscowości, co potęgowało zdziwienie, no bo jak można nie jeść mięsa??? Kiedy robiłem duży festiwal muzyki reggae pod hasłem „Nie zabijaj – wegetariańska impreza”, to sołtys wsi, w której robiliśmy ten festiwal, ostro protestował i namawiał mieszkańców, żeby protestować przeciwko tym, którzy z soi kotlety będą robili; no bo to przecież jacyś przestępcy z HIV i AIDS tutaj przyjadą. Tego typu postrzeganie wegetarian jest nadal? Ty to obserwujesz…
M.P.: Wydaje mi się, że nie. I nawet na tym festiwalu, którym wspomniałeś, a ja na nim byłam, w najbliższym osiedlowym sklepie było mleko sojowe, kotlety sojowe, różne tego typu rzeczy. Więc nawet w małych miejscowościach już, bardzo szybko, dużo się zmienia. Pamiętam, sama miałam na początku problemy, moi znajomi również, ale teraz, jeśli istnieją ogólnopolskie sieci wegetariańskich restauracji, to bycie na diecie wegetariańskiej jest łatwiejsze niż kiedykolwiek.
T.S.: A ty ile lat nie jesz mięsa?
M.P.: Jestem wegetarianką od 8 lat, a weganką od 7.
T.S.: Przechodziłaś na wegetarianizm dawno temu. Też obserwowałaś podobne problemy jak ja?
M.P.: Moje trudności potęgował fakt, że przeszłam na wegetarianizm będąc na wakacjach w miejscowości nadmorskiej, więc jedyne, co było do jedzenia, to były ryby, a wegetarianie ryb nie jedzą. Wtedy, pamiętam, żywiłam się frytkami z majonezem.
Teraz nie mam problemu z pójściem na miasto, w mniejszych miejscowościach również, i kupieniem sobie czegokolwiek na obiad, bo nie zapominajmy, że podstawą wegetarianizmu nie są przetworzone produkty sojowe, tylko warzywa i owoce.