Kiedyś tabu teraz chleb powszedni
Operacje plastyczne, kiedyś temat tabu dzisiaj przeszły już do zwykłej codzienności. Tak skrzętnie skrywane niegdyś zabiegi chirurgiczne, które upiększały gwiazdy polskiego i światowego kina, teraz są powodem do dumy. Prawie każdego dnia słyszymy o tym, co znana pani „F”, „K” czy „R” zoperowała sobie lub właśnie nosi się z takim zamieram. Ale nie trzeba „sięgać gwiazd”, by stwierdzić, że chirurgia plastyczna jest dzisiaj na porządku dziennym. Może i daleko nam jeszcze do krajów Ameryki Północnej czy Południowej (całe szczęście) ale, jak na polskie realia to i tak znaczna zmiana spojrzenia na chirurgię plastyczną i kanony piękna, jakie ona wyznacza. A bazowymi klientami gabinetów specjalizujących się poprawianiu urody, jesteśmy przecież my, zwykli ludzie. Bombardowani z każdej strony sporym naciskiem na topowy, młody i atrakcyjny wygląd, jeśli nie od razu decydujemy się na drobne czy też znaczne poprawki, tego, co nam Bozia dała, to z pewnością ewentualne korekty pozostają na pewno w sferze naszych planów czy też chęci. Jak dowodzą badania przeprowadzone wśród młodych kobiet, aż połowa z nich deklarowała chęć oddania się w ręce chirurga plastycznego. Ale to nie wszystko, bo z pozostałej połowy ponad 50% potwierdziło podjęcie już konkretnej decyzji o zabiegu. Wyniki tych badań cieszą pewnie chirurgów plastycznych, którzy radośnie zacierają swe cudotwórcze ręce. Jednak czy taki wynik nie jest zasmucający? Przecież mówi bardzo wyraźnie o niskiej samoocenie prawie 90 procent młodych kobiet! Dlaczego w takim razie spora ich część nie podjęła jeszcze konkretnych kroków w kierunku poddania się operacji? Czemu chęć poprawienia urody pozostaje w kwestii zamierzeń i odległych planów? Chyba jedyną przeszkodą są wysokie ceny. Wahają się w granicach od kilku do kilkunastu tysięcy polskich złotych. Pewnie, gdyby koszty takich poprawek natury były bardziej przystępne, zaobserwowalibyśmy na naszych ulicach znaczny wzrost ilości kobiet o „idealnych” wedle współczesnych trendów kształtach i rysach. Może wszystkie kobiety wyglądałyby prawie tak samo? Czy zmiany obowiązujących kanonów na inne, powodowałyby poddawanie się kolejnym zabiegom? Ta samonapędzająca się machina, bazująca na niskiej samoocenie, braku pewności i dowartościowaniu człowieka na podstawie tylko i wyłącznie wyglądu zewnętrznego, jednym pozwala na dołączenie do grona wspaniałych, pięknych, poważanych i pożądanych. Bez względu na to, że zasługą ich wyglądu jest zwyczajnie wprawna ręka chirurga i skalpel. Drudzy uznawani są za przeciętnych, nieatrakcyjnych, takich nijakich, odstających od tej „lepszej” reszty. I choć, ilu zwolenników, tyle pewnie znalazłby się i przeciwników ingerowaniu w naturalne piękno, to zawsze przecież, w mniejszym lub większym stopniu, chcemy wyglądać olśniewająco i budzić zainteresowanie otoczenia. Co w takim razie oferuje nam chirurgia plastyczna?