Jestem brzydka, jestem gorsza
Przyznanie się do swoich kompleksów nie jest też dla nas łatwe. Uciekamy od takich sytuacji, które zmusiłyby nas do wyrażenia samooceny. Wydaje nam się, że całe nasze otoczenie, cały świat widzi w nas tylko to, co w naszym przeświadczeniu jest „brzydkie”. Po co więc, jeszcze o tym mówić. W sytuacji podbramkowej, w szczerej rozmowie z kimś bliskim, częściej mówimy „jestem brzydka” niż „czuję się brzydka”. Nasza niska samoocena wynikająca z przewartościowania znaczenia naszego ciała sprowadza nas do myślenia, że należymy do gorszej kategorii ludzi. Mamy mniejsze prawa i przywileje, wolimy stać z boku niż pchać się na piedestał. Nasze marzenia, plany nierzadko pozostają tylko w naszych głowach bez rzeczywistej realizacji. Czemu? Nie możemy zwalczyć naszych kompleksów, które według nas, są znaczną przeszkodą w osiąganiu zamierzonych celów. I tak na bok odsuwamy marzenia o karierze w międzynarodowej firmie, bo uznajemy, że lepsza będzie dla nas cicha posada w rodzimej firmie księgowej. Takie stanowisko, nie zmusi nas do kontaktów między ludzkich na szeroką skalę, da komfort i poczucie bezpiecznego wykonywania pracy, – bezpiecznego znaczy niezmuszającego nas do „wystawiania się” na widok. Dająca duże możliwości rozwoju i poznawania wielu ludzi praca przedstawiciela renomowanej firmy też nie jest dla nas, lepsza okazuje się być posada laboranta. Takich przykładów, można wymieniać tysiące. Doliczając do tego trudności w codziennych kontaktach międzyludzkich, trudności, jakie w naszym przekonaniu istnieją, nasza codzienność jest pełna bardzo niskiej samooceny. Wolimy zrobić dwa kroki wstecz, niż jeden wielki krok do przodu.