GEORG FRIEDRICH HAENDEL
IL TRIONFO DEL TEMPO E DEL DISINGANNO
Premiera 4 kwietnia 2025 r., godzina 19.00
Kolejne przedstawienie 5 kwietnia 2025 r., godzina 19.00
Teatr Królewski w Starej Oranżerii w Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie
„Skoro treść libretta jest alegoryczna, zamiast budować iluzjonistyczne prospekty i przenosić widzów w odległe rzeczywistości, postanowiliśmy skupić się na oddziaływaniu zmysłowym i dialogu z historią, cytując współczesność rozmaitymi rozwiązaniami technologicznymi i kostiumowymi”.
Tak o dziele Il trionfo del Tempo e del Disinganno mówi reżyser spektaklu Waldemar Raźniak, który wraz z pozostałymi twórcami scenicznej interpretacji, podąża za cieniem obecnym w wizji autora. Wpisując muzyczne dialogi we współczesną narrację i nieoczywistą koncepcję realizacyjną, stawia odważne, angażujące publiczność pytania o rolę wartości w świecie, w którym za wiedzę i rozumienie płaci się wysoką cenę.
Jeśli wierzyć relacjom pierwszego biografa kompozytora – Johna Mainwaringa, przebywający w Hamburgu dwudziestoletni Georg Friedrich Haendel z nutą pogardy spoglądał na partytury włoskich twórców. Wkrótce jednak ziściły się słowa Ferdinanda de Medici, że Haendlowi potrzeba „jedynie podróży do Włoch, by przekonać go do stylu i gustu, które tam dominują”. Rzeczywiście zanurzenie w artystycznym życiu Florencji, Rzymu, a potem Neapolu i Wenecji, nadało dojrzałemu stylowi kompozytora szczególnej oryginalności i wyrafinowania. Jednym z owoców podróży do Italii jest Il trionfo del Tempo e del Disinganno HWV 46a z 1707 roku – oratorium napisane dla Rzymu, nazwane przez Romaina Rollanda „utajoną operą”. W mieście obowiązywał wówczas kościelny zakaz wystawiania drammi per musica, co nie studziło estetycznych potrzeb elitarnej grupy odbiorców, rozkochanych w pełnej przepychu twórczości dramatycznej.
Libretto przygotowane dla Haendla przez kardynała Benedetta Pamphiliego dotyczy spraw o charakterze uniwersalnym – natury Piękna, istoty Prawdy, granic Przyjemności i nieuchronności upływu Czasu. Dysputa czterech alegorycznych postaci wprowadza publiczność coraz głębiej w refleksję nad wyzwaniami, jakie stawia przed człowiekiem otaczająca go rzeczywistość.