W najnowszym projekcie Katrin Belen która tworzy kreację z recyklingu tym razem zaprezentujemy stylizacje z części do lub z komputera
No i uciekamy. Już miesiąc uciekamy przez pola. Dotarłam najdalej, do granicy. Ludziom nie podoba się już nasz wygląd. Zorientowałam się za późno. Od tej technologii nie tylko bierzesz – nie ma nic za darmo. Szybsze obliczenia i rozrywka z innego wymiaru, ale za jaką cenę… Nie łudzę się już kto jest teraz narzędziem, a kto operatorem. Jestem lojalna wobez Marka i Mateusza, ale wiem, że popełniliśmy błąd. Ci, którzy chcą nas zlikwidować, mają oczywistą rację. Nie opuszczę chłopaków, ale co zrobię, kiedy ich zabiją? Podobnych do nas będzie niedługo większość, ale to „normalni” mają przewagę. Z wodą, ogniem i pięścią – nie wygramy. Podziemne miasta powoli się zaspują, zarastają, rdzewieją zabezpieczenia. Nasi umierają szybko,a choroba się rozprzestrzenia. Szkoda, że na życie można spojrzeć obiektywnie tylko w sytuacji krytycznej. Dla mnie już za późno. Niestety – okazaliśmy się ślepą odnogą, nasza ścieżka zaprowadziła do nikąd. I tak za długo to trwało, prawie trzydzieści lat! Teraz przypomniałam sobie o niej… Porzucona przeze mnie córeczka. Jakby w innym życiu. Marta… Wymazałam ją z pamięci. Była identyczna. To znaczy – zewnętrznie wyglądała jak ja. Ale z powodu tego, jak ją zostawiałam, dla moich sprzętów i spraw, odrzuciła całą technologię. Słyszałam że jest w ciąży, szczęśliwa. I ona przeżyje. A jeśli ona – to może i ja też, moja cząstka w niej? Jednak nie całkiem umrę? Chcę tylko, żeby była zdrowa. Żywa. Żeby wytrwała bez nienawiści do nas.
Opowieść: Kasia Olszewska
Fotograf: Igor Dąbkowski
Modelka: Natalia Rymarkiewicz
Katrin wysłał(a) Wczoraj o 22:13
Kreacja pomysł i wykonanie :Katrin Belen
