historia mody (strona 2 z 2)

Moda jest integralną częścią stylu życia i odzwierciedla nasze preferencje dotyczące ubioru. Obecnie można przebierać w różnych elementach garderoby, które z sezonu na sezon zachwycają coraz to nowymi fasonami i kolorami. Mimo, że z upływem czasu trendy podlegają ciągłym zmianom, a nazwy poszczególnych ubrań i ich pochodzenie pozostają takie same.

Miło nam poinformować, że rozpoczął się pierwszy nieakademicki program edukacyjny z zakresu sztuki i jej rynku ART EXPERTS, przygotowany przez Fundację Sztuk Pięknych. Jest to wyjątkowe i pionierskie na gruncie polskim przedsięwzięcie, którego celem jest przekazanie w krótkim czasie i miłej, swobodnej atmosferze praktycznej wiedzy na wybrane tematy związane ze sztuką.

Agrafka, to kawałek drutu tak sprytnie wygięty, by jeden koniec zahaczał drugi, uformowany w zaczep. Współczesne agrafki mają ten zaczep wymodelowany z blaszki, by ostry koniec mógł się bezpiecznie ukryć, zaś sprężynujące kółeczko sprawia, że agrafka nie odpina się. Tę nowoczesną wersję agrafki wymyślił w 1849 r. Walter Hunt, ale zapięcie znane jest od zamierzchłych czasów.Początek wzięła zapewne od zaostrzonej szpili, którą spinano najpierw skóry, potem pierwsze tkaniny. Nie znano jeszcze nie tylko zamków błyskawicznych, rzepów, ale nawet guzików. Szpila była jednak niewygodna. Wysuwała się z odzieży, w dodatku kaleczyła boleśnie, choć niegroźnie. Pomysł, by szpilę zagiąć, a jeden z końców uformować w coś w rodzaju pętelki przypisuje się kreteńczykom, którzy wpadli na to ok.4 tys. lat temu. Pierwsze zapinki wykonywano z brązu, potem z innych metali. Nie przypominały dzisiejszych, ascetycznych z wyglądu agrafek. Były bardzo ozdobne, wysadzane kamieniami szlachetnymi. Z przedmiotu użytkowego stawały się powoli drogocennymi klejnotami. To takie dzisiejsze broszki, nadal zresztą przymocowywane do bluzki zapięciem w typie agrafki. Nazywano je fibulami, potem, w Polsce zaponkami lub zapinkami.