Kura domowa kojarzy się pejoratywnie, prawda? Ile jest kur domowych, które skończyły studia, znają kilka języków i są kobietami o głębokiej wiedzy i doświadczeniu? Mnóstwo. Ale przypięta łatka “kury domowej” bardzo utrudnia życie. Im dłużej przypięta, tym większym piętnem się staje. I blokuje inicjatywę. W domach są wspaniałe kobiety, które potrafią jedną ręką mieszać zupę, a drugą pisać wiersze, robić zadanie domowe z dzieckiem i dyskutować o pomyśle na okładkę, odkurzać i zastanawiać się nad właściwym przekładem. Ale dopada je zniechęcenie – skoro i tak na zawsze już zostaną “kurami domowymi” i usłyszą, że “siedzą w domu”. Chciałam powiedzieć, że “Mała Kurka” jest przykładem na to, że można tworzyć coś z niczego, ale po zastanowieniu, doszłam do wniosku, że to nie byłaby prawda – jest stworzona z nas, naszych doświadczeń, fascynacji i marzeń. Widać było ich tak wiele, że się wykluła. “Kurka” jest dowodem na to, że można “siedzieć w domu” i jednak coś robić. Być pracowitą i ciekawą świata kurą, godząc ze sobą liczne obowiązki. Za nic mając kurzą łatkę. A wręcz przeciwnie, można powiedzieć: “Jestem kurą i co z tego?”, nie popieramy społeczeństwa wykluczającego.
Myślę, że Polska nie jest krajem analfabetów – tylko czasami robi się z ludzi analfabetów. I jest to również wina wydawnictw, które szybki zysk przedkładają nad wybór literatury, którą chciałyby zaprezentować czytelnikom. Może warto zastanowić się nad tym, czy nie wydawać mniej, ale z szacunkiem dla czytelnika?